اگه ایران بودم برای شب یلدا با میز و پتو کرسی درست می کردیم و همه ی خوراکیا رو میذاشتیم روش. آقاجون می نشست بالای کرسی، ماها دورش، خورده ریزه هام زیرش وول می خوردن و پاهای بقیه رو قلقلک می دادن. بعد آقاجون قصه می گفت و من باز صدای خسته شو ظبط می کردم و خودم می رفتم به خاطرات بچگی... به شبایی که با خواهرم دو طرف آقاجون میخوابیدیم و هر کدوم یک دستشو نوازش می کردیم و قصه می شنیدیم... یادم نمیاد هیچ کدوم از قصه هاشو نیمه شنیده باشم.

ولی حالا...

مطمئنم امسال هیچ کس همت نمی کنه. همه گرفتارن. من اینجا تنها... آقاجونم دیگه خیلی کم توان شده. خدا همه پدر بزرگها و مادربزرگها رو در امان خودش حفظ کنه. دنیای فعلی دنیای سرد و بی روحیه. اونا تنهای شمع های رو به زوالن که می تونن به لحظاتمون گرما و صفایی از جنس قدریم الایام ببخشن.

اینقدر یلدای امسال سرد و بی روحه که مطمئنم برای فرار از عذابش تبدیلش خواهم کرد به کوتاه ترین شب سال...

سوار اتوبوس می­شم. آدرس رو به راننده نشون می­دم . راننده فقط به زبان محلی می­تونه حرف بزنه با این حال آدرس رو نگاه می­کنه و به همون زبان محلی بهم می­فهمونه که هر وقت نزدیک شدیم بهت میگم. 10 دقیقه بعد صدام می­کنه و دوباره آدرس رو ازم می­گیره و پیش خودش نگه میداره. کسی رو صدا می­زنه، موبایلشو میده وازش میخواد شماره­ای رو که کنار آدرسم نوشته شده بگیره تا راننده صحبت کنه. وقتی ارتباط برقرار می­شه. راننده شروع می­کنه به صحبت کردن و به زبان تلگو از طرف می­پرسه که دقیقا آدرس کجاست . ما الان کجاییم و بهتره که کجا پیادش کنم. ارتباط قطع می­شه. این­بار با گوشی خودم شماره رو می­گیرم و میدم دستش. 

به پایانه که می­رسیم. همه پیاده می­شن. از من می­خواد بمونم. سریع می­ره با مسئول خط صحبت می­کنه و بعد از دقایقی با یه کاغذ بر می­گرده. پیاده می­شم. یه ریکشا دربست رو صدا می­کنه ، کاغذ رو می­ده دستش و ازش می­خواد که دقیقا همین­جا من رو پیاده کنه. با یک لبخند و تکون سر بهم اطمینان می­ده که همه چیز حله. بعد سریع برمی­گرده طرف اتوبوس و حرکت می­کنه... بی­اونکه حتی منتظر تشکر بمونه...

 

 

 

حدود یک سال از آخرین پستی که حذف شد می­گذره. یک سال گذشت تا تونستم ذهنم رو از اون "طلسم نحس" رها و با وبلاگم آشتی کنم. تمام مدت حس غریبی داشتم. مثل حس گلی که وقتی یه غریبه بهش دست درازی کرد دیگه قهر میکنه، برای فراموش کردنش با وبلاگ خودم قهر کردم.

ادامه مطلب

 

کجای احساسم بنشانم نوک قلم را که هزار تکه است و هر تکه اندیشه ام را به هزار سوی می برد.

از غرور و نشاطم بگویم هنگامیکه دریافتم خواهرم- اول کسی که اندیشه و اشتیاق نوشتن را در من زنده ساخت،  کسی که نیمه شب قلم به دستم می داد تا پا به پایش برای آنچه می خواهم تلاش کنم، کسی که توانم را تا او شدن آنقدر ناچیز می دیدم_ حال با خواندن دست نوشته هایم گریسته؟

از بغض کلامش بگویم که زیرو رویم کرد و آوارش را بر چشمانم نشاند؟ و یا از شادی همزمانم که قابل بودم برای این چند خط حرف دل؟

بگذار اما همه را کنار بگذارم تا بپردازم به آنچه درد این روزهای ماست. به سرمای نهفته در صدایم که تو را وادار به یاد آوری گذشته های شیرین کرد تا شاید پیوند دیرین، پیوندی که حالا دیگر فقط در خواب می بینی و از آن سرمست می شوی دوباره برقرار شود.

 

ادامه مطلب

مثل همیشه خسته و گرسنه می رسم خونه. نهار میخورم و ولو میشم روی زمین. چشمامو میبندم و میرم تو فکرای صد من یه غاز همیشه. به مادرم فکر میکنم که توی خواب دلتنگی بی تابش کرده بود. و  به دختر برادرم که مثل همیشه خودشو قاطی بزرگا کرده بود و یه تیکه به عمه ش اومده بود. و من حسابی توی خواب دعواش کرده بودم . جلوی پدرش...   راستی چرا مجید توی این ۸ ماه حتی یک بار هم سراغی از من نگرفته؟ و چرا وقتی زنگ زدم عید رو بهش تبریک بگم با سردی باهام حرف میزد؟ عیبی نداره. باز هم بهش زنگ میزنم . یه بار دیگه تولدش بهش زنگ میزنم. کی بود؟ اووه اردیبهشت . هنوز وقت هست. تازه اواسط فروردینیم....

 

ادامه مطلب

 

و گفتی:

"... از شب عاشورا و آن خاموشی و تاریکی و سکون. که حسین پرده از چهره ی رازهای روز بعد برانداخت و یاران را از بند بیعت رهانید. آفتاب که طلوع کرد، از سپاه بیش از هزارش، تنها چند تنی به جا مانده بود."

 

ادامه مطلب

تلخی وداع را چگونه قورت دهم که مزه اش لای دندانِ حافظه ام گیر نکند...

 دوری و دوستی هم برای خود اعتباری پیدا کرده....

 اما من همچنان شارژ میشوم با خاطره ات

 با آنهمه کودکی هايمان

 و من چقدر برایت نوشتم :

 چقدر حقیرند فاصله ها ، وقتی صدایت ، جاده می سازد برای خاکی های دلم.

 و همچنان پابرجاست تلخی وداع..

 

  و من همه اینها را کرده ام. خودت میدانی...
من سفر کرده ام
در جاده خودباوری و خرق عادت گام برداشته ام.
با آدمهای جدید هم صحبت شده ام.
و چشمانم از تازه های درخشنده و خیره کننده مملو شده است.
من زندگی ام را ـ کل زندگی ام راـ که تکراری بود و کسل کننده رها ساختم
و برای مطمئن در نا مطمئن خطر کردم.
تنها برای اینکه دیگر شاد باشم. رها باشم. زنده باشم.
من به ورای رویاهایم سرک کشیدم و هنگامی که عزمش را کردم گوشهایم برای شنیدم هر مصلحتی کر شدند...

• 
  حالا من اینجا هستم.
  ورای رویا
  ورای مصلحت
  در بطن هزار رنگی و گوناگونی و درخشندگی
  اما ...
  اینها فقط میتوانند باور به آرامی مردن را کمی دشوار سازند مریم.
  اینها فقط میتوانند حواس تو را پرت کنند تا نفهمی ...
  اینها فقط مبتوانند بستر سبزی باشند برای به آرامی مردن اگر...

چشمها را باید شست. جور دیگر باید دید...

بگذار زندگی در نگاه تو باشد...

و از باران با همه شکوه و عظمتش 

نه" به خاطر کفشهای پاره ام"

به خاطر زن باردار چادر نشین همسایه

و به خاطر کودک بی لباسش 

بیزاررررررررررررم

کاش کمی مهربان تر ببارد